карава̄н
к карава̄н [карва:н] 1) попа́сть в ру́ки; сда́ться, капитули́ровать 2) появи́ться, завести́сь, перен. (караво̄гIу [карво:гI], каравеа [карвеәан], каравеана [карвеәан] // каравеъна), ед.ч.; карабахка [карбӑхк], мн.ч., однократ.д.; цунна шортта ахча карадеъна [цун: шуорт: әӑхч кардеәна] у него́ появи́лось мно́го де́нег; и халла каравеана тхӯна [әи хал: карвеәан тху:н] он с трудо́м попа́лся нам в ру́ки