къе̄къа
къе̄къа [къыэ:къ] 1) греме́ть, грохота́ть 2) урча́ть (в животе́), перен. (къе̄къа [къыэ:къ], къийкъи [къы:къын], къийкъина), многократ.д.; стигал къе̄къа [стигал къыэ:къ] не́бо грохо́чет; чуьйраш къе̄къа [чуь:рш къыэ:къ] в животе́ урчи́т