новкъада̄н
к новкъада̄н [новкъда:н] стать неприя́тным; стать поме́хой, препя́тствием, перен. (новкъадо̄гIу [новкъдо:гI], новкъадеа [новкъдеәан], новкъадеана [новкъдеәан] // новкъадеъна [новкъдеәна]); сӯна цо̄ аьлларг новкъадеа [су:н цуо: әаьл:арг новкъдеәан] мне ста́ло неприя́тно то, что он сказа́л